Herontdekking van vreemde prehistorische zoogdieren

Herontdekking van vreemde prehistorische zoogdieren

VIDEO: Hij heeft stekels als een egel, een snuit als een miereneter en schoppen als een mol: een cameraval heeft de eerste beelden opgeleverd van Attenboroughs levende langsnuitmierenegel. © Bron: Universiteit van Oxford

Hij heeft zich al meer dan 60 jaar verborgen gehouden, maar nu hebben onderzoekers opnieuw het bestaan ​​van de langsnavelige mierenegel van Attenborough in het mysterieuze Reuzengebergte van Nieuw-Guinea bewezen. Een vertegenwoordiger van eierleggende zoogdieren viel in een cameraval die ze hadden ingesteld tijdens een expeditie naar afgelegen bergen. Het team ontdekte daar ook andere vreemde wezens en een voorheen onbekend grottenstelsel, meldt de Universiteit van Oxford.

Tot nu toe is het slechts één keer wetenschappelijk gedocumenteerd: in 1961 ontdekte de Nederlandse botanicus Pieter van Rooyen een nieuwe vertegenwoordiger van de langsnavelmierenegel tijdens een expeditie naar het Reuzengebergte van Nieuw-Guinea. De soort werd later Zaglossus attenboroughi genoemd ter ere van natuurfilmregisseur en natuuronderzoeker Sir David Attenborough. Het belangrijkste aan deze ontdekking is dat het een nieuw lid vormt van de oude zoogdiergroep Monotremata, ook bekend als Monotremata. Samen met twee andere langsnavelige mierenegelsoorten omvatten ze alleen de kortsnavelige mierenegel en het Australische vogelbekdier. Deze vreemd uitziende wezens zijn afstammelingen van een evolutionaire lijn die zich in een vroeg stadium heeft afgesplitst van de stamboom van zoogdieren. Dit komt vooral tot uiting in de ongebruikelijke reproductiewijze van monotremata-vissen: ze leggen eieren waaruit jonge dieren uitkomen, die ze vervolgens met melk zogen.

60 jaar verloren

Na zijn ontdekking werd de langsnavelige mierenegel Attenborough echter een mysterieus geval: sinds 1961 is geen enkel ander exemplaar wetenschappelijk gedocumenteerd. Naast zijn zeldzaamheid en afgelegen verspreidingsgebied was dit te danken aan zijn cryptische levensstijl: langsnavelige mierenegels verbergen overdag in holen in de aarde en is alleen ’s nachts actief. Vervolgens gebruiken ze hun schepachtige voeten om landwezens op te graven, die ze verzamelen met hun lange neuzen. Het enige bewijs dat de langsnavelige Attenborough nog steeds voorkomt in het Cycloopgebergte zijn tot nu toe slechts sporen in de grond en observaties door de lokale bevolking in het gebied.

READ  Brieven van Onderwijs en Wetenschap - Veranderende arbeidsomstandigheden in klinieken, Duitse Vereniging voor Workflow Management in Gezondheidszorg (DGWMiG) eV, Persbericht

Een van de doelen van de “Giant Expedition” was om het mysterieuze dier opnieuw te ontdekken in een afgelegen bergwereld. Om dit te doen, zette het internationale team van onderzoekers tijdens het vier weken durende onderzoeksproject 80 cameravallen op specifieke locaties in het bos op. Ze werden gesteund door de inwoners van een dorp aan de noordkust van het Cycloopgebergte. Het welkome moment kwam echter pas aan het einde, melden de wetenschappers: In de uiteindelijke opnames die ze evalueerden, was eindelijk het opvallende silhouet van het dier te zien. Eén camera leverde daadwerkelijk de eerste foto’s en filmbeelden op van een levende Attenborough-echidna.

Avontuurlijke ontdekkingen

De sleutel tot succes was een goede samenwerking met de dorpsbewoners, bevestigt expeditieleider James Kempton van de Universiteit van Oxford: “Ze gaven ons ook hun kennis over hoe we samen konden leven in deze gevaarlijke bergwereld.” De expeditie was echter nog steeds een echt avontuur: de onderzoekers kregen niet alleen te maken met muggen, bloedzuigers en giftige slangen, maar werden ook verrast door een aardbeving, meldt Oxford University. “Hoewel sommigen het Reuzengebergte misschien als een groene hel omschrijven, vind ik het landschap magisch, magisch en dramatisch – als iets uit een Tolkien-boek”, zegt Kempton.

Zoals het team benadrukt, heeft de expeditie naast de herontdekking van de langsnavelmierenegel van Attenborough ook nog andere spannende successen geboekt. Door wetenschappelijke technieken te combineren met de kennis van de Papoea-teamleden, deden de onderzoekers verschillende aanvullende ontdekkingen tijdens het verkennen van het berghabitat van de reus. Daartoe behoren onder meer tientallen nieuwe soorten insecten. Wat vooral spannend was, was de ontdekking van een compleet nieuw geslacht garnalen dat op het land en in bomen leeft. “We waren verbaasd toen we deze dieren in het bos ontdekten, omdat ze zo anders zijn dan de typische kusthabitat van deze dieren”, zegt teamlid Leonidas Romanos Davranoglou van de Universiteit van Oxford. “Wij geloven dat de hoge luchtvochtigheid in het Reuzengebergte als gevolg van de veelvuldige regenval ervoor zorgt dat deze dieren volledig op het land kunnen leven”, legt de bioloog uit.

READ  Gezwollen lymfeklieren - deze ziekten kunnen erachter zitten

Het team ontdekte ook een voorheen onbekend grottenstelsel in het Cycloopgebergte – op avontuurlijke wijze: één teamlid viel door een met mos bedekte ingang. Tijdens daaropvolgende verkenningen kwamen de onderzoekers enkele bewoners van de onderwereld tegen. Deze omvatten blinde en oogstspinnen, evenals zweepschorpioenen, die allemaal nieuw zijn voor de wetenschap.

Zoals de Universiteit van Oxford tot slot schreef, zullen er waarschijnlijk nog meer ontdekkingen volgen. Tot nu toe heeft het team slechts een klein deel van het tijdens de expeditie verzamelde materiaal gezien. Er kan dan ook van worden uitgegaan dat ze de komende maanden nog meer nieuwe soorten zullen identificeren.

bron: Oxford universiteit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *